Posts Tagged ‘ζωή’

h1

Left outside alone

Αύγουστος 7, 2016
83986525611037cb3ef37d1c4d8700e6
All my life I’ve been waiting
For you to bring a fairytale my way
Been living in a fantasy without meaning
It’s not okay, I don’t feel safe

I don’t feel safe …

Left broken empty in despair
Want to breathe, can’t find air
Thought you were sent from up above
But you and me never had love
So much more I have to say

Help me find a way

And I wonder if you know
How it really feels
To be left outside alone
When it’s cold out here
Well maybe you should know
Just how it feels
To be left outside alone

To be left outside alone…

I tell ya…
All my life I’ve been waiting
For you to bring a fairytale my way
Been living in a fantasy without meaning
It’s not okay, I don’t feel safe

I need to… pray

Why do you play me like a game?
Always someone else to blame
Careless, helpless little man
Someday you might understand
There’s not much more to say

But I hope you find a way

Still I wonder if you know
How it really feels
To be left outside alone
When it’s cold out here
Well maybe you should know
Just how it feels
To be left outside alone

To be left outside alone

I tell ya…
All my life I’ve been waiting
For you to bring a fairytale my way
Been living in a fantasy without meaning
It’s not okay, I don’t feel safe

I need to pray

Oh pray
(Heavenly father)
Ohh heavenly father
(Please, save me)

Oh save me

And I wonder if you know
How it really feels
To be left outside alone
When it’s cold out here
Well maybe you should know
Just how it feels
To be left outside alone

To be left outside alone

All my life I’ve been waiting
For you to bring a fairytale my way
Been living in a fantasy without meaning
It’s not okay, I don’t feel safe

I need to… pray

h1

ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΕΔΟΜΕΝΟ

Οκτώβριος 26, 2009
Ατακάμα - Χιλή... η ζωή χωρίς αγάπη είναι έρημος χωρίς νερό ... υπάρχει πάντα ένα χέρι που ζητάει να συναντήσει ένα άλλο!

Ατακάμα - Χιλή... η ζωή χωρίς αγάπη είναι έρημος χωρίς νερό ... υπάρχει πάντα ένα χέρι που ζητάει να συναντήσει ένα άλλο!

Οι σχέσεις μας είναι υπόθεση καθημερινής κατάκτησης. Τις περισσότερες φορές θεωρούμε ότι επειδή έχουμε επενδύσει χρονικά με έναν ή περισσότερους ανθρώπους, είτε μέσα στην οικογένειά μας είτε στον επαγγελματικό μας χώρο και πόσο μάλλον στην κοινωνική μας ζωή, ότι αυτές οι σχέσεις έχουν άρρηκτους δεσμούς. Έτσι νομίζουμε, με αποτέλεσμα να εφησυχάζουμε βαθειά μέσα μας ότι, ό,τι έχουμε δημιουργήσει είναι δεδομένες καταστάσεις. Τόσο πολύ πιστεύουμε σ΄αυτά τα δεδομένα που αν κάποιος , ακόμα και το παιδί μας ή ο σύντροφός μας που βρίσκονται στο στενό μας περιβάλλον, εκπλαγεί με κάποια στάση στην ζωή μας εμείς αμέσως ανταποκρινόμαστε με την εξής πρόταση: « μα καλά τόσα χρόνια δεν με ξέρεις;» ή «δεν περίμενα να με παρεξηγήσεις μετά από τόσο καιρό που γνωριζόμαστε!». Και όμως απ΄ότι διαφαίνεται τα πράγματα δεν είναι καθόλου έτσι, διότι κάθε στιγμή που υπάρχουμε, αυτή η στιγμή διαφοροποιεί την προσωπικότητά μας. Αυτό το στηρίζω σε έναν απλούστατο λόγω. Η αποκτηθείσα γνώση και εμπειρίες μας κάνουν μέρα με την μέρα , ώρα με την ώρα και στιγμή με την στιγμή πλουσιότερους είτε θέλουμε να το παραδεχτούμε είτε όχι. Δηλαδή μπορεί να μας συμβεί κάτι ασήμαντο για τους άλλους ή και σημαντικό που θα διαφοροποιήσει την στάση ζωής μας σε τέτοιο βαθμό που δεν θα είμαστε, την επόμενη κιόλας στιγμή, οι ίδιοι άνθρωποι. Τις περισσότερες φορές λοιπόν αλλάζουν και τα αισθήματά μας. Συνήθως μεγαλώνοντας αποκτούμε μία πιο φιλοσοφημένη σκέψη, είμαστε πιο υπομονετικοί και γιατί όχι έχουμε και την διάθεση να κάνουμε πράγματα που παλαιότερα φοβόμασταν ή δεν διανοούμασταν ότι μπορούμε να τα κάνουμε. Κάποιοι άνθρωποι δεν θέλουν αυτή την απλή αλήθεια να την παραδεχτούν. Επιμένουν αυστηρά ότι δεν αλλάζουμε και άρα είμαστε καταδικασμένοι να ανεχόμαστε ή να ισοπεδώνουμε τους άλλους χωρίς περιστροφές.

Δυστυχώς αυτό το συναντάμε συχνά στις σχέσεις γονέων και παιδιών, που από την μία πλευρά ή την άλλη αφήνουν τα χρόνια να κυλήσουν μέσα σε ανταγωνιστικές σχέσεις. Σχέσεις που δεν προσφέρουν καμία χαρά διότι δεν δίνουν την ευκαιρία ν΄απλώσει ο καθένας το χέρι του να χαϊδέψει το μάγουλο του άλλου (που προφανώς είχε κάποια στιγμή χτυπήσει). Το ίδιο συμβαίνει και στις σχέσεις αδελφιών που για πολλά χρόνια μπορεί να μην μιλιούνται αφουγκραζόμενοι τις « αδικίες» που υπέστησαν από τους γονείς τους, χωρίς να δίνουν την δυνατότητα στον εαυτό τους να κάνουν τις δικές τους επιλογές αγκαλιάζοντας ο ένας τον άλλον (και ας έλεγαν οι παλιοί ότι το αίμα νερό δεν γίνεται).Το ίδιο συμβαίνει και στον επαγγελματικό και στον κοινωνικό χώρο. Αρκεί ένα λάθος συμπεριφοράς ή και μία πικρή κουβέντα. Αμέσως χτίζουμε τοίχους ανάμεσά μας. Το χειρότερο που συμβαίνει είναι ότι αυτοί που τους χτίζουν, τους τοίχους, ξεχνάν την δικιά τους πρώτη πράξη με αποτέλεσμα να νοιώθουν κυρίαρχοι στο «παιχνίδι» που έστησαν πολλές φορές με επιμέλεια. Κάπως έτσι δημιουργούνται αδιέξοδες σχέσεις. Ας έχει προχωρήσει η επιστήμη και η τεχνολογία! Αφήνοντας πίσω τις ανθρώπινες κοινωνικές δεξιότητες να τσαλακώνονται καθημερινά μέσα στον μικρόκοσμό τους.
Ας πασχίζουν οι ειδικοί να αναλύσουν και να εξηγήσουν την ανθρώπινη ψυχή! Θέλει αρετή και τόλμη για να είσαι λεύτερος άνθρωπος, «ακομπλεξάριστος», με μεγάλη καρδιά και ανοιχτά αυτιά. Ακούει κάποιος?

(Γράφει, η Κοινωνιολόγος- Συγγραφέας Διονυσία Τριπολίτου, αυτό το άρθρο έχει δημοσιευτεί στην Εφημερίδα σταθμός)

h1

Πικρές αλήθειες από το παρελθόν

Οκτώβριος 26, 2009

Μια αναδημοσίευση από το stirixis ενός κειμένου 2000 χρόνια μετά

Το κείμενο που ακολουθεί είναι αποσπάσματα από μιά μετάφραση που έκανε ο Κωνσταντίνος Τσάτσος σε κάποιες επιστολές ενός ρωμαίου Συγκλητικού (Μενένιος Απιος) προς έναν ανθύπατο που είχε αναλάβει τη διοίκηση κάποιας περιοχής στην Αχαία (Ατίλιος Νάβιος). Οι επιστολές μεταφέρουν στο νέο ανθύπατο τη γνώση που είχε αποκτήσει ο ρωμαίος Συγκλητικός από την επαφή του με τους έλληνες για αρκετά χρόνια.

Το κείμενο το είδα για πρώτη φορά σε ένα …αυτοκινητιστικό περιοδικό(!). Αν και φαινομενικά μεγάλο, είναι δραματικά επίκαιρο και διαβάζεται με δέος.

Κερδίσαμε, αγαπημένε Ατίλιε, τον κόσμο με τις λεγεώνες μας, αλλά θα μπορέσομε να τον κρατήσομε μονάχα με την πολιτική τάξη που θα του προσφέρομε. ∆ιώξαμε τον πόλεμο στις παρυφές της γης. Από τον Περσικό κόλπο ως τη Μαυριτανία, από τη γη των Αιθιόπων ως την Καληδονία αδιατάρακτη βασιλεύει η ρωμαϊκή ειρήνη. Δύσκολο φαίνεται να εξηγήσει κανείς, πως μια πόλη έφτασε να κυβερνά την οικουμένη. Μέσα στους λόγους όμως που θα αναφέρονταν για μια τέτοια εξήγηση, θα έπρεπε να ήταν πρώτος ετούτος: καταλάβαμε καθαρά και έγκαιρα πως υποτάσσοντας τους λαούς, αναλαμβάνομε μιαν ευθύνη για την ευημερία τους.

Τούτη η συνείδηση της ευθύνης διακρίνει τους βαρβάρους κατακτητές από τους κοσμοκράτορες. Μονάχα ο Αλέξανδρος πριν από μας είχε τη συνείδηση τούτης της ευθύνης.

Ευτυχώς για τη δόξα της Ρώμης πέθανε νέος, γιατί αλλιώς θα ήτανε οι έλληνες σήμερα οι άρχοντες του κόσμου. Αλίμονο στους λαούς όταν τις προσπάθειές τους τις ενσαρκώνουν μονάχα σε μονωμένα άτομα που περνούν και όχι σε ανθρώπινες κοινότητες, σε θεσμούς, που αντέχουν στη ροή των πραγμάτων και σηκώνουν άνετα τον όγκο των πολύχρονων έργων.

Έχομε τη σοφία να μη θέλομε να είμαστε δυσβάσταχτοι εκμεταλλευτές των λαών που υποτάχτηκαν στην εξουσία μας. Καταλάβαμε πως μια τέτοια εκμετάλλευση καταντάει ζημιά και ανησυχία δαπανηρή, όταν ξεπερνάει το πρεπούμενο μέτρο. Και μάλιστα όσο πιο εκτείνεται η εξουσία, όσο πιο αραιώνουν οι φρουρές και αυξαίνει η δυσαναλογία του αριθμού των αρχόντων και των αρχομένων, τόσο η εκμετάλλευση πρέπει να γίνεται πιο ανεπαίσθητη, ένας ελαφρύς τόκος που οι λαοί μας πληρώνουν για την τάξη και την ειρήνη που τους εξασφαλίζομε.

Αλλά δε φτάνει να τους χαρίζομε ειρήνη και τάξη, γιατί αυτά είναι αρνητικά στοιχεία, είναι όροι, δεν αποτελούν την ουσία της ευδαιμονίας των ανθρώπων. Πρέπει να προάγομε την υλική ευημερία των λαών μας. Πρέπει με την υπερέχουσα τεχνική μας να τους κατασκευάζομε υδραγωγεία και αιωνόβιους δρόμους, λιμάνια, γιοφύρια και άλλα έργα που κάνουν τη ζωή των ανθρώπων πιο άνετη και πιο εύκολη. Θα έπρεπε ακόμη και της φιλοσοφίας και της ποίησης τα δώρα να σκορπούσαμε στις χώρες που κυβερνούμε. Το μέγα όμως τούτο έργο είμαστε άξιοι να το κάνομε μόνο στις δυτικές επαρχίες, γιατί εκεί που βρίσκεσαι εσύ, οι έλληνες το επιτελούν ακόμη σήμερα καλλίτερα από μας. Ας επαναλάβομε και εμείς τη δυσάρεστη ομολογία του Οράτιου Φλάκκου: Graecia capta, ferum victorem cepit, et artes Intulit agresti Latio.

O έλληνας είναι πιο εγωιστής από μας και συνεπώς και από όλα τα έθνη του κόσμου. Το άτομό του είναι «πάντων χρημάτων μέτρον» κατά το ρητό του Πρωταγόρα. Αδέσμευτο, αυθαίρετο, και ατίθασο, αλλά και αληθινά ελεύθερο ορθώνεται το εγώ των ελλήνων. Χάρις σε αυτό σκεφθήκανε πηγαία, πρώτοι αυτοί, όσα εμείς αναγκαζόμαστε σήμερα να σκεφθούμε σύμφωνα με τη σκέψη τους. Χάρις σε αυτό βλέπουν με τα μάτια τους και όχι με τα μάτια εκείνων που είδαν πριν απ’ αυτούς. Χάρις σε αυτό η σχέση τους με το σύμπαν, με τα πράγματα και τους ανθρώπους δεν μπαγιατεύει, αλλά είναι πάντα νέα, δροσερή και το κάθε τι, χάρις σε αυτό το εγώ, αντιχτυπάει σαν πρωτοφανέρωτο στην ψυχή τους.

Είναι όμως και του καλού και του κακού πηγή τούτο το χάρισμα. Το ίδιο «εγώ» που οικοδομεί τα ιδανικά πολιτικά συστήματα, αυτό διαλύει και τις πραγματικές πολιτείες των Ανθρώπων.

Και ήρθανε οι καιροί όπου ο ελληνικός εγωισμός ξέχασε την τέχνη που οικοδομεί τους ιδανικούς κόσμους, αλλά δεν ξέχασε την τέχνη που γκρεμίζει τις πραγματικές πολιτείες. Και εμείς τους συναντήσαμε, καλέ Ατίλιε, σε τέτοιους καιρούς και γι’ αυτό η κρίση μας γι’ αυτούς συμβαίνει να είναι τόσο αυστηρή, που κάποτε καταντάει άδικη.

Αλλά και πώς να μην είναι; H μοίρα μας έταξε νομοθέτες του κόσμου και το ελληνικό άτομο περιφρονεί το νόμο. ∆εν παραδέχεται άλλη κρίση δικαίου παρά την ατομική του, που δυστυχώς στηρίζεται σε ατομικά κριτήρια. Απορείς πώς η πατρίδα των πιο μεγάλων νομοθετών έχει τόση λίγη πίστη στο νόμο. Και όμως από τέτοιες αντιθέσεις πλέκεται η ψυχή των ανθρώπων και η πορεία της ζωής των. Σπάνια οι έλληνες πείθονται «τοις κείνων ρήμασι». Πείθονται μόνο στα ρήματα τα δικά τους και ή αλλάζουν τους νόμους κάθε λίγο, ανάλογα με τα κέφια της στιγμής ή όταν δεν μπορούν να τους αλλάξουν, τους αντιμετωπίζουν σαν εχθρικές δυνάμεις και τότε μεταχειρίζονται εναντίον τους ή τη βία ή το δόλο. A! τόσο τη χαίρεται ο έλληνας την εύστροφη καταδολίευσή τους, τους σοφιστικούς διαλογισμούς που μεταβάλλουν τους νόμους σε ράκη!

O έλληνας έχει πιο αδύνατη μνήμη από μας έχει λιγότερη συνέχεια στον πολιτικό του βίο.

Είναι ανυπόμονος και κάθε λίγο, μόλις δυσκολέψουν κάπως τα πράγματα, αποφασίζει ριζικές μεταρρυθμίσεις. Θες να σαγηνέψεις την εκκλησία του δήμου σε μια πόλη ελληνική; Πες τους: «Σας υπόσχομαι αλλαγή». Πες τους: «Θα θεσπίσω νέους νόμους». Αυτό αρκεί. με αυτό χορταίνει η ανυπομονησία του, το αψίκορο πάθος του. Τι φαεινές συλλήψεις θα βρεις μέσα σε αυτά τα ελληνικά δημιουργήματα της ιδιοτροπίας της στιγμής! Εμείς δειλά-δειλά και μόνο με το χέρι του πραίτορα τολμήσαμε , διολισθαίνοντας μέσα στους αιώνες, να ξεφύγομε από τους άκαμπτους κλοιούς της ∆ωδεκαδέλτου μας, και πάλι διατηρώντας όλους τους τύπους, όλα τα εξωτερικά περιβλήματα. Τούτη η υποκρισία των μορφών, όταν η ουσία αλλάζει, δείχνει πόση είναι η ταπεινοφροσύνη μας μπρος σε κάθε τι που είναι θεσμός και έθος και παράδοση, πόσο το παρελθόν και η συνέχεια του βαραίνουν στην πορεία μας και πόσο δίκαια αντέχομε αιώνες εκεί που οι έλληνες κάμφθηκαν σε δεκαετηρίδες.

Οι έλληνες λίγα πράγματα σέβονται και σπάνια όλοι τους τα ίδια. Και προς καλού και προς κακού στέκουν απάνω από τα πράγματα. Για να κρίνουν αν ένας νόμος είναι δίκαιος, θα τον μετρήσουν με το μέτρο της προσωπικής των περίπτωσης, ακόμα και όταν υπεύθυνα τον κρίνουν στην εκκλησία ή στο δικαστήριο. O έλληνας ζητεί από το νόμο δικαιοσύνη για τη δική του προσωπική περίπτωση. Αν τύχη και ο νόμος, δίκαιος στην ολότητά του, και δεν ταιριάζει σε λίγες περιπτώσεις, όπως η δική του, δεν μπορεί αυτό να το παραδεχτή. Και εν τούτοις τετρακόσια χρόνια τώρα το διακήρυξε ο μεγάλος τους Πλάτων, πως τέτοια είναι η μοίρα και η φύση των νόμων. Πως άλλο νόμος και άλλο δικαιοσύνη. Το διακήρυξε και ο Σταγειρίτης, χωρίζοντας το δίκαιο από το επιεικές. Αλλά δεν τ’ ακούει αυτά ο έλληνας! ∆ε δέχεται να θυσιάσει τη δική του περίπτωση, το δικό του εγώ σ’ ένα νόμο σκόπιμο, και δίκαιο στη γενικότητά του. Έτσι είναι οι πολλοί στις πόλεις που πρόκειται τώρα να διοικήσεις, έτσι διαφορετικοί, αν όχι από μας, όμως από τους πατέρες μας, που θεμελίωσαν το μεγαλείο την παλιάς, της αληθινής μας δημοκρατίας.

Όσο περνούν οι αιώνες τόσο κι εμείς και οι λαοί που κυβερνούμε γινόμαστε περισσότερο ατομιστές, ως που μια μέρα να μαραθούμε όλοι μαζί μέσα στη μόνωση των μικρών εαυτών μας. Νομίζω πως οι έλληνες απάνω στους οποίους εσύ τώρα άρχεις είναι πρωτοπόροι σε αυτόν το θανάσιμο κατήφορο. ∆ε σου έκανε κιόλας εντύπωση, καλέ μου Νάβιε, η αδιαφορία του έλληνα για το συμπολίτη του; Όχι πως δε θα του δανείσει μια χύτρα να μαγειρέψει, όχι πως αν τύχη μια αρρώστια δε θα τον γιατροπορέψη, όχι πως δεν του αρέσει να ανακατεύεται στις δουλειές του γείτονα, για να του δείξει μάλιστα την αξιοσύνη του και την υπεροχή του. Σε τέτοιες περιπτώσεις βοηθάει ο έλληνας περισσότερο από κάθε άλλον. Βοηθάει πρόθυμα και τον ξένο, με την ιδέα μάλιστα, που χάρις στους μεγάλους στωικούς, πάντα τον κατέχει, μιας πανανθρώπινης κοινωνίας. Του αρέσει να δίνη στον ασθενέστερο, στο αβοήθητο. είναι και αυτό ένας τρόπος υπεροχής.

Λέγοντας πως ο έλληνας αδιαφορεί για τον πλησίον του, κάτι άλλο θέλω να πω. Αλλά μου πέφτει δύσκολο να στο εξηγήσω. Θα αρχίσω με παραδείγματα, που, αν προσέξεις, ανάλογα θα δης και εσύ ο ίδιος πολλά με τα μάτια σου. Ακόμη υπάρχουνε ποιητές πολλοί και τεχνίτες στις μεγάλες πόλεις της Ελλάδας. Πλησίασέ τους, καθώς είναι χρέος σου, και πες μου αν άκουσες κανέναν απ’ αυτούς ποτέ να επαινεί τον ομότεχνό του. ∆ε χάνει τον καιρό του σε επαίνους των άλλων ο έλληνας. ∆ε χαίρεται τον έπαινο. Χαίρεται όμως τον ψόγο και γι’ αυτόν βρίσκει πάντα καιρό.

Για την κατανόηση, την αληθινή, αυτήν που βγαίνει από τη συμπάθεια γι’ αυτό που κατανοείς, δε θέλει τίποτα να θυσιάσει. Το κίνητρο της δικαιοσύνης δε τον κινεί για να επαινέσει ό,τι αξίζει τον έπαινο. Όχι που δεν θα ήθελε να είναι δίκαιος, αλλά δεν αντιλαμβάνεται καν την αδικία που κάνει στον άλλο. Αλλού κοιτάζει. Θαυμάζει ό,τι είναι ο δικός του κόσμος. Κάθε άλλον τον υποτιμά. Όταν ένας πολίτης άξιος δεν αναγνωρίζεται κατά την αξία του, λέει ο έλληνας: αφού δεν αναγνωρίζομαι εγώ ο αξιότερος του, τι πειράζει αν αυτός δεν αναγνωρίζεται; O εγωκεντρισμός αφαιρεί από τον έλληνα τη δυνατότητα να είναι δίκαιος. Και αυτό εννοούσα λέγοντας πως ο έλληνας αδιαφορεί για τον πλησίον του. το πάθος του εγωισμού τον εμποδίζει να ασχολείται με τον άλλο, να συνεργάζεται μαζί του.

Και φυσικά από την έλλειψη τούτη της αλληλεγγύης ματαιώνονται στις ελληνικές κοινωνίες οι κοινές προσπάθειες. H δράση του έλληνα κατακερματίζεται σε ατομικές ενέργειες, που συχνά αλληλοεξουδετερώνονται και συγκρούονται.

Κάποτε και τους νεκρούς ακόμα, όπου θάλεγε κανείς πως φθόνος δε χωρεί, τους αφήνουν ατίμητους οι έλληνες, γιατί δε βρίσκουν μέσα τους τη διάθεση να θυσιάσουν κάτι από το νου και την καρδιά τους για ένα τέτοιο έργο δικαιοσύνης. Μόνο ο ηδονισμός του μίσους μπορεί να τους κάνει τυμβωρύχους. Το εγώ -το τρομερό αυτό εγώ- το πάντα γυρισμένο προς τον εαυτό του, για να υψωθεί, ταπεινώνει και τους νεκρούς και εκδικείται ακόμη και για την περασμένη του δόξα.

Μόνο όταν δημιουργηθούν συμφέροντα που συμβαίνει να είναι κοινά σε πολλά άτομα μαζί, βλέπεις τη συναδέλφωση και την αλληλεγγύη. Πολύ σπάνια για την προάσπιση κοινών ιδανικών. Κοινά ιδανικά σχεδόν δεν υπάρχουν. Στον κάθε έλληνα τα ιδανικά είναι ατομικά. Γι’ αυτό οι πολιτικές των φατρίες είναι φατρίες συμφερόντων. Και το ιδανικό του κάθε ηγέτη είναι ο εαυτός του.

Εδώ και δυο βδομάδες σου έγραφα για το φυγόκεντρον εγωισμό των ελλήνων. ∆ε θυμάμαι όμως αν σου έγραψα το χειρότερο. Κινημένος από την ίδια αυτήν εγωπάθεια, τη ρίζα αυτήν κάθε ελληνικού κακού, -ας βοηθήσουν οι θεοί να μη γίνη και των δικών μας δεινών η μολυσμένη πηγή- ο έλληνας δε συχωρνάει στο συμπολίτη του καμιά προκοπή. Όποιον τον ξεπεράσει, ο έλληνας τον φθονεί με πάθος. Και αν είναι στο χέρι του να τον γκρεμίσει από εκεί που ανέβηκε, θα το κάνη. Μα το πιο σπουδαίο, για να καταλάβεις τον έλληνα, είναι να σπουδάσεις τον τρόπο με τον οποίο εκδηλώνει το φθόνο του, τον τρόπο που εφεύρε για να γκρεμίζει καλλίτερα. Είναι ένας τρόπος πιο κομψός από το δικό μας, γέννημα σοφιστικής ευστροφίας και διανοητικής δεξιοτεχνίας. ∆εν του αρέσει η χονδροκομμένη δολοφονία στους διαδρόμους του Παλατιού, αλλά η λεπτοκαμωμένη συκοφαντία, ένα είδος αναίμακτου ηθικού φόνου, ενός φόνου διακριτικότερου και εντελέστερου, που αφήνει του δολοφονημένου τη σάρκα σχεδόν ανέπαφη, να περιφέρει την ατίμωση και τη γύμνια της στους δρόμους και στις πλατείες.

Γιατί και τη συκοφαντία, αγαπητέ μου, την έχουν αναγάγει σε τέχνη οι θαυμάσιοι, οι φιλότεχνοι έλληνες, οι πρώτοι δημιουργοί του καλού και του κακού λόγου. Το να επινοήσεις ένα ψέμα για κάποιον και να το διαλαλήσεις, αυτό είναι κοινότυπο και άτεχνο. Σε πιάνει ο άλλος από το αυτί και σε αποδείχνει εύκολα συκοφάντη και σε εξευτελίζει. H τέχνη είναι να συκοφαντείς, χωρίς να ενσωματώνεις πουθενά ολόκληρη τη συκοφαντία, μόνο να την αφήνεις να τη συνάγουν οι άλλοι από τα συμφραζόμενα και έτσι ασυνείδητα να υποβάλλεται σε όποιον την ακούει. H τέχνη, είναι να βρίσκεις το διφορούμενο λόγο, που άμα σε ρωτήσουν γιατί τον είπες, να μπορείς να πεις πως τον είπες με την καλή σημασία, και πάλι εκείνος που τον ακούει να αισθάνεται πως πρέπει να τον εννοήσει με την κακή του σημασία.

Αυτό είναι το αγχέμαχο όπλο με το οποίο πολεμάει ο έλληνας τον έλληνα, ο ηγέτης τον ηγέτη, ο φιλόσοφος το φιλόσοφο, ο ποιητής τον ποιητή, αλλά και ο ανάξιος τον άξιο, ο ουσιαστικά αδύνατος τον ουσιαστικά δυνατό.

Αν και ξένος, θα δοκιμάσεις την αιχμή τούτου του όπλου και εσύ όπως τη δοκίμασα και εγώ.

Θα απορήσεις σε τι κοινωνική περιωπή βάζουν οι έλληνες τους δεξιοτέχνες της συκοφαντίας, πώς τους φοβούνται οι πολλοί και αγαθοί, πώς τους υπολήπτονται οι χρησιμοθήρες και πώς γλυκομίλητα τους χαιρετούν όταν τους συναντούν στις στοές και στην αγορά.

Το ανυπόταχτο σε κάθε πειθαρχία, η περιφρόνηση των άλλων και ο φθόνος, η αρρωστημένη διόγκωση της ατομικότητας, σπρώχνουν σχεδόν τον κάθε έλληνα να θεωρεί τον εαυτό του πρώτο μέσα στους άλλους. Αδιαφορώντας για όλους και για όλα, παραβλέποντας ό,τι γίνηκε πριν και ό,τι γίνεται γύρω του, αρχίζει κάθε φορά από την αρχή και δεν αμφιβάλλει πως πορεύεται πρώτος στο δρόμο το σωστό. Ταλαιπωρεί από αιώνες την ελληνική ζωή η υπέρμετρη εμπιστοσύνη του έλληνα στην προσωπική του γνώμη και στις προσωπικές του δυνατότητες.

Παρά να υποβάλει τη σκέψη του στη βάσανο μιας ομαδικής συζήτησης, προτιμάει να ριψοκινδυνεύσει με μόνες τις προσωπικές του δυνάμεις. Πρόσεξε τις συσκέψεις των ηγετών των πολιτικών τους μερίδων με τους δήθεν φίλους των και θα δεις ότι οι περισσότερες είναι προσχήματα. O ηγέτης λέει τη γνώμη του, βελτιώνει τη διατύπωσή της με τις πολλές επαναλήψεις χωρίς ούτε να περιμένει, ούτε να θέλει καμία αντιγνωμία. Και οι φίλοι του το ξέρουν αυτό καλά και συχνάζουν σε αυτές τις συσκέψεις ή για να μάθουν τα νέα της ημέρας ή για να βρουν ευκαιρία να κολακεύουν τον ηγέτη.

Το αποτέλεσμα είναι ότι ο έλληνας πολιτικός ανακυκλώνεται μόνος του μέσα ____στις δικές του σκέψεις

h1

Ιουλίου 10, 2009

«Η ανηθικότης είναι αποκλειστικόν προνόμιον των βλακών!» Ευάγγελος Λεμπέσης

«Μισώ τους ανίκανους και τους τιποτένιους, με ενοχλούν. Με αρρωσταίνουν, μου σπάνε τα νεύρα.» Εμίλ Ζολά

Η πλειοψηφία έχει αχόρταγη επιθυμία να μάθει τα πάντα, πλην εκείνων που αξίζει να μάθει. Η δημοσιογραφία το γνωρίζει αυτό και ενεργώντας ως επιχειρηματίας ικανοποιεί τη ζήτηση.” Oscar Wilde

«Ο λογικός άνθρωπος προσαρμόζεται στον κόσμο. Ο παράλογος επιμένει να προσπαθεί να προσαρμόσει τον κόσμο στα μέτρα του. Συνεπώς όλη η πρόοδος εξαρτάται από τον παράλογο άνθρωπο.» Τζορτζ Μπέρναρντ Σω

«Τα προβλήματα που υπάρχουν σήμερα στον κόσμο δεν μπορούν να λυθούν με το επίπεδο σκέψης που τα δημιούργησε.» Albert Einstein

«Θέλει ο θεός να αποτρέψει το κακό και δεν μπορεί; Τότε δεν είναι παντοδύναμος… Μπορεί, αλλά δεν το επιθυμεί; Τότε είναι κακός.. Είναι και ικανός και το επιθυμεί; Τότε από πού προέρχεται το κακό; Μήπως είναι και ανίκανος και δεν το θέλει; Τότε γιατί τον αποκαλούμε θεό;» Επίκουρος

h1

Το φανάρι και η Εξέγερση της Νομικής

Ιουλίου 4, 2009

Το ημερολόγιο δείχνει 3 Ιουλίου και η Αθήνα αρχίζει να αδειάζει από τους μόνιμους κατοίκους της και την θέση τους καταλαμβάνουν τα πλήθη των τουριστών που έρχονται να δουν την «Acropolis» και να δοκιμάσουν λίγο »Mousakas «…

Κατεβαίνω στη στάση του Μετρό «Πανεπιστήμιο», στην καρδιά της ΑΘήνας. Οι ηλεκτρικές σκάλες με οδηγούν στην «επιφάνεια» του εδάφους και στην οδό Πανεπιστημίου. Μπροστά μου η Ακαδημία των Αθηνών και η Εθνική Βιβλιοθήκη, τα φημισμένα Προπύλαια των Αθηνών. Τα ιστορικά κτήρια είναι ακόμα μουτζουρωμένα από τα συνθήματα του Δεκέμβρη και των αναρίθμητων διαδηλώσεων της φετινής χρονιάς.

Δίπλα μου ένα ζευγάρι Γάλλων προσπαθεί να καταλάβει τι προσφέρουν οι συγκεκριμένες «πινελιές» πάνω στα αγάλματα…
Τι να τους εξηγήσεις!

Κατευθύνομαι προς την οδό Ακαδημίας. Δεξιά μου δεκάδες μετανάστες ( μην με ρωτάτε αν είναι νόμιμοι ) έχουν απλώσει σε σεντόνια τα
εμπορεύματα τους…

Συνεχίζω να περπατώ παράλληλα με τους δυο Γάλλους. Μια ηλικιωμένη κυρία πέφτει στα πόδια τους και σέρνεται μπροστά στα έκπληκτα μάτια τους
ζητώντας τους μερικά ευρώ. Οι τουρίστες τρομάζουν. Συλλαμβάνω τον εαυτό μου απαθή να συνεχίζει την πορεία του. Κάθε μέρα συμβαίνει αυτό…

Πιο πάνω, ένας μοναχός έχει απλώσει σε ένα παγκάκι δεκάδες σταυρουδάκια, εικονίτσες και βιβλιαράκια. Τα διαθέτει για τη σωτηρία της ψυχής μας…
Με το αζημίωτο φυσικά…

Φτάνω επιτέλους στην Ακαδημίας και περιμένω να ανάψει το πράσινο φανάρι για τους πεζούς . Το φανάρι ανάβει και επιχειρώ να διασχίσω την διάβαση που έχει χωροθετηθεί για μένα και τους υπόλοιπους πεζούς. Μάταια. Ένα λεωφορείο, δυο ταξί και 3 Ι.Χ έχουν σταθμεύσει στη διάβαση αναμένοντας να ανάψει το πράσινο φανάρι για τα αυτοκίνητα…

Οι Γάλλοι έχουν αρχίσει να ενοχλούνται. Εγώ; Και πάλι απαθής. Τώρα θα τους μάθω τους Έλληνες οδηγούς;

Κατευθύνομαι προς την Σόλωνος και κάπου μπροστά στην είσοδο της Νομικής Σχολής οι Γάλλοι με ρωτούν κάτι στα Αγγλικά.

Η γαλλική προφορά με εμποδίζει να καταλάβω τι θέλουν να μου πουν. Μου δείχνουν ένα άγαλμα στο προαύλιο της Νομικής. Με ρωτάνε τι συμβολίζει γιατί δεν τους μοιάζει αρχαίο.

Παγώνω. Τους περιγράφω την εξέγερση στη Νομική το 1973. Μου θυμίζουν κι αυτοί τον Μάη του ’68 στο Παρίσι. Οι συμπαθείς Γάλλοι συγκινούνται. Είχαν συμμετάσχει σε εκείνα τα γεγονότα.

Βγάζουν δεκάδες φωτογραφίες γύρω από τη Σχολή.

Τους χαιρετώ βιαστικά.

Ξαφνικά με λυπάμαι…

Περισσότερο και από την κυρία που ζητιάνευε… Περισσότερο και από τα μουτζουρωμένα Προπύλαια… Περισσότερο και από τον έμπορο-μοναχό…

Αρχίζω να τσαντίζομαι. Γιατί να μην μπορώ να περάσω την διάβαση; Αφού έχει ανάψει το πράσινο! Είναι δικαίωμα μου να περάσω!

Γιατί δεν με αφήνουν; Αφού έχει ανάψει το πράσινο! Πρέπει να περάσω! Πρέπει ρε γαμώτο!

Αλλά για κάτσε…

Αφού δεν διαμαρτυρήθηκα…

Συνεχίζω προς τη Σκουφά…

Δεν έχω άλλο χρόνο να σκεφτώ…

Με περιμένει και μια παρέα στο Κολωνάκι και θα ενοχληθεί αν αργήσω…

Εδώ Da Capo! Εδώ Da Capo!

Σας μιλάει ο ραδιοφωνικός σταθμός των αποβλακωμένων Ελλήνων!

Εδώ Da Capo…

mediasoup.gr

h1

Να δεις τι σου’χω για μετά …

Μαΐου 5, 2009

Στο ασανσέρ σφάζουν αρνιά
στο ρετιρέ κριάρια
και στο μεγάλο λίβινγκ ρουμ
με ρομπ ντε σαμπρ κυκλοφορούν

Στον καμπινέ πάνε συχνά
και στο μπιντέ καβάλα
προσεύχονται διαπασών
εις το Λαχείο Συντακτών

Με άλλα λόγια θα στο πω
κι έναν ανάπηρο σκοπό
απ’ το πενήντα και μετά
μας έχουν πνίξει τα μπετά
να δεις τι σου ‘χω για μετά

Στου Στρατηγάκη την αυλή
και σ’ άλλα ινστιτούτα
λέει πολλοί ‘ναι μαζεμένοι
Ρωμιοσύνη μου καημένη

Η γλώσσα κόκκαλα δεν έχει
μα κόκκαλα τσακίζει
με YES και SORRY και λοιπά
και με σπασμένα Αγγλικά

Με άλλα λόγια θα στο πω
κι έναν ανάπηρο σκοπό
απ’ το εξήντα και μετά
ανά, κατά, διά, μετά
να δεις τι σου ‘χω για μετά

Καβάλα πάνε σινεμά
καβάλα super market
μπαίνουμε σ’ άλλη εποχή
πιο stereo και γιώτα χι

Ελλάς, Ελλήνων Χριστιανών
κι αντίσταση και γύψος
Πολυτεχνείο ξαφνικά
μεταπολίτευση και τα λοιπά

Με άλλα λόγια θα στο πω
κι έναν ανάπηρο σκοπό
απ’ το εβδομήντα και μετά
μας έχουν πνίξει τα σκατά
να δεις τι σου ‘χω για μετά

Εδώ και τώρα αλλαγή
και πανταχού το νέφος
από τα out και τα in
βγήκανε γιάπηδες με τζην

Σκυλάδικα στην εθνική
disco στην παραλία
ανάδελφος Ελληνισμός
ενώ επίκειται σεισμός

Με άλλα λόγια θα στο πω
κι έναν ανάπηρο σκοπό
απ’ το ογδόντα και μετά
να δεις τι σου ‘ρχεται μετά
να δεις τι σου ‘χω για μετά

Στο ενενήντα φτάσαμε
εμπρός ταχύ το βήμα
να το ακολουθήσουμε
γιατί καθυστερήσαμε

Εοκ, Νου Δου, περικοπές
Κυπριακό και Σκόπια
Θε μου πως φτάσαμε ως εδώ
στα σύνορα του Εξαποδώ

Με άλλα λόγια θα στο πω
κι έναν ανάπηρο σκοπό
απ’ το ενενήντα και μετά
να δεις τι σου ‘χω για μετά

Μα η Ελλάδα ως γνωστόν
ποτέ της δεν πεθαίνει
και όπως έχει ειπωθεί
κάποια στιγμή θ’ αναστηθεί

Μητέρα μεγαλόψυχη
ή φάντασμα και ζόμπι
ας κάνουμε υπομονή
το δυο χιλιάδες θα φανεί

Με άλλα λόγια θα στο πω
κι έναν ανάπηρο σκοπό
την ονειρεύτηκα ξανά
συγκάτοικο σ’ ένα βραχνά
να με ξυπνάει με βρισιές

h1

Πόσο κορόιδο είμαι ?

Απρίλιος 29, 2009

Είμαι κορόιδο γιατί. δέχομαι να πληρώνω το μικρό μπουκάλι νερό 50 λεπτά αντί για 17 λεπτά (τόσο κάνει και το μισό λίτρο βενζίνη) ενώ αγοράζεται 5 λεπτά (περίπου 1000% αισχροκέρδεια). Από 50 δρχ (17 λεπτά) αυξήθηκε στις 170 δραχμές (50 λεπτά) με την αλλαγή του νομίσματος από δραχμή σε ευρώ, ελέω Κώστα Σημιτη και με την ανοχή τότε των ΝΔ, ΚΚΕ, ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ.

Είμαι κορόιδο γιατί.ενώ οι χώροι άθλησης θα έπρεπε να μου παρέχονται δωρεάν από το δήμο, δέχομαι να πληρώνω από 6-12 ευρώ για να παίξω μία ώρα ποδόσφαιρο (από 80 έως 120 ευρώ ανά ώρα) στα περίφημα 5Χ5. Τουλάχιστον τα 5Χ5 έχουν κάνει πλούσιους και τους φυσιοθεραπευτές καθώς οι μισοί και πλέον πελάτες τους προέρχονται από εκεί (διαστρέμματα, ρήξη χιαστού, κάκωση μηνίσκου κλπ, εξαιτίας της ακαταλληλότητα ς του χλοοτάπητα).

Είμαι κορόιδο γιατί. δέχομαι να πληρώνω τον καφέ 4,5 ευρώ ενώ το κόστος του δεν υπερβαίνει τα 20 λεπτά (αισχροκέρδεια μέχρι και 2000 %). Κόβεται περίπου μία απόδειξη ανά τρεις καφέδες και σχεδόν πάντα οι υπάλληλοι κακοπληρώνονται και είναι ανασφάλιστοι.

Είμαι κορόιδο γιατί.δέχομαι να πληρώνω το ποτό 6-8 ευρώ και βάλε, όσο περίπου κάνει το μπουκάλι στη χονδρική (1 μπουκάλι = 10-12 ποτά, αισχροκέρδεια από 500 % και πάνω). Και φυσικά πολύ συχνά τα ποτά είναι μπόμπες, σχεδόν ποτέ δεν κόβονται αποδείξεις και σχεδόν πάντα οι υπάλληλοι κακοπληρώνονται και είναι ανασφάλιστοι. Σε όλη την Ευρώπη η μπύρα κοστίζει 1,5 και το ποτό 3-4. Εδώ η μπύρα κοστίζει 5-6 ευρώ και η μπόμπα 7-8.

Είμαι κορόιδο γιατί. δικαιούμαι δωρεάν παιδεία αλλά μετά το σχολείο αν δεν πάω στο φροντιστήριο δεν έχω ελπίδα να περάσω στο πανεπιστήμιο. Κοινώς, είμαι όλη την ημέρα στις αίθουσες για να μου διδάξουν αυτά που θα ‘πρεπε να μου διδάσκουν σε μισή μέρα. Φυσικά με το αζημίωτο.

Είμαι κορόιδο γιατί.δέχομαι να πληρώνω διόδια για δρόμους που ευθύνονται για 2.000 νεκρούς κάθε χρόνο και 200.000 τραυματίες. Η ΠΑΘΕ ξεκίνησε το 1984 και θα τελειώσει ίσως το 2.014

Είμαι κορόιδο γιατί. δέχομαι να πληρώνω τους φόρους μου κανονικά ενώ οι έχοντες και κατέχοντες πληρώνουν ελάχιστα. Μάλιστα μας έχουν πείσει ότι αυτός που φοροδιαφεύγει (δεν κόβει αποδείξεις, δεν πληρώνει φόρους με διάφορα λογιστικά κόλπα, κ.ο.κ.) είναι μάγκας, καθιστώντας μας συνένοχους σε μια πρακτική που ωφελεί μόνο τους πολύ πλούσιους.

Είμαι κορόιδο γιατί. δέχομαι να με βομβαρδίζουν με παραπλανητικά γκάλοπ του τύπου: Ποιον θεωρείτε καταλληλότερο πρωθυπουργό;…Δηλαδή αν μας ρωτούσαν «Ποιον θεωρείτε καταλληλότερο πρωθυπουργό τον Χίτλερ ή τον Στάλιν, τα αποτελέσματα θα έδειχναν ότι οι μισοί Έλληνες είναι ναζιστές και οι άλλοι μισοί σταλινικοί;

Είμαι κορόιδο γιατί. δέχομαι την πλύση εγκεφάλου από διάφορους βαλτούς (όπως Τράγκας, Πρετεντέρης, Χατζηνικολάου, Ευαγγελάτος, Τριανταφυλλόπουλος, Παπαδάκης, Αυτιας κλπ οι οποίοι δήθεν παίρνουν το μέρος του κόσμου αλλά τελικά με τον έναν ή τον άλλο τρόπο υπονομεύουν πάντα κάθε συλλογική κίνηση αντίδρασης (οι διαδηλωτές που κλείνουν τους δρόμους και ταλαιπωρούν τον κόσμο, οι σκουπιδιάρηδες που παίζουν με την υγεία μας, οι υπάλληλοι της ΔΕΗ που θέτουν σε κίνδυνο τις ζωές μας, κ.ο.κ.) και οι οποίοι τελικά σε όλα τα σκάνδαλα που γίνονται τόσα χρόνια είναι οι πρώτοι που νίπτουν τας χείρας τους… Αυτή είναι η δουλειά τους από την οποία πληρώνονται 60.000 ευρώ μηνιαίως έκαστος και πίνουν εις υγειά των κορόιδων !

Είμαι κορόιδο γιατί. ενώ τόσα χρόνια το πρόβλημα με τα βιβλία του δημοτικού είναι ότι έχουν αντικατασταθεί με κακογραμμένα χαμηλότερου επιπέδου βιβλία, με παραπλανούσαν τόσο καιρό προκαλώντας σάλο με το βιβλίο ιστορίας της 6ης δημοτικού για να συγκαλύψουν την οργανωμένη υποβάθμιση της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης.

Είμαι κορόιδο γιατί. στο σκάνδαλο Ζαχόπουλου (όπου το σκάνδαλο ήταν ότι ο εκλεκτός του πρωθυπουργού και της γυναίκας του ήταν διεφθαρμένος) με έπεισαν ότι το σκάνδαλο ήταν τι ανωμαλία έκρυβε το περιβόητο DVD.

Είμαι κορόιδο γιατί. στο σκάνδαλο με τις παράνομες απαλλαγές με έπεισαν ότι η προστασία προσωπικών δεδομένων είναι αυτή που έβαλε την υπόθεση στο αρχείο (για να μην αποκαλυφθούν τα ονόματα των γιων βουλευτών, υπουργών, εφοπλιστών, βιομηχάνων,δικαστικών και λοιπών φραγκάτων που με ταρίφα περίπου 20.000 ευρώ εξαγόρασαν τη στρατιωτική τους θητεία). Κι εμείς τα κορόιδα στέλνουμε τα παιδιά μας στα σύνορα να ταλαιπωρούνται και να τινάζουν τα μυαλά τους στον αέρα {4 αυτοκτονίες απο 1.1.09}για να προστατέψουμε τελικά τα συμφέροντα των μιζαδορων γαλάζιων υπουργών των αγορών οπλικών συστημάτων. Τον περασμένο μήνα πληρώσαμε 6.500.000.000 ευρό για την εν μέσω κρίσης και λίγο πριν την χρεοκοπία μας σαν κράτος. Και το ΠΑΣΟΚ, το ΚΚΕ κι ο ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ μουγκα…..

Είμαι κορόιδο γιατί.. δίνω εξετάσεις στο Γυμνάσιο για να πάω στο Λύκειο (φροντιστήρια), στο Λύκειο για να περάσω στο Πανεπιστήμιο (εκεί να δεις φροντιστήρια), στο Πανεπιστήμιο για να πάρω πτυχίο (μέχρι πρότινος δωρεάν, με τον νόμο πλαίσιο θα τα σκάμε χοντρά), μετά δίνω εξετάσεις στον ΑΣΕΠ για να διοριστώ (άντε πάλι φροντιστήριο). Κοινώς προσπαθώ συνέχεια να αποδείξω στους δασκάλους μου κατά πόσον ηλίθιοι ειναι !

Είμαι κορόιδο γιατί. οι γαλάζιοι και οι πράσινοι που με κυβερνούν 35 χρονιά, όχι μόνο υποβαθμίζουν συστηματικά το επίπεδο της παιδείας μου (ξεκινώντας με το Πασοκικο νόμο Αρσένη, συνεχίζοντας με τα απαράδεκτα βιβλία του δημοτικού και ολοκληρώνοντας το σχέδιο με την αναθεώρηση του Άρθρου 16) αλλά με έχουν πείσει κιόλας ότι όλα αυτά γίνονται για την αναβάθμιση της παιδείας. Η αλήθεια είναι ότι όλα αυτά γίνονται για την υποβάθμιση της παιδείας και τη δημιουργία μιας άβουλης μάζας που ξέρει μόνο να αποστηθίζει και δεν προλαβαίνει να σκεφτεί. Όλα αυτά γίνονται για την επικράτηση των ιδιωτικών συμφερόντων στην παιδεία.

Είμαι κορόιδο γιατί.. δέχομαι να πληρώνω πανάκριβα το Ίντερνετ τη στιγμή που εδώ και χρόνια σε όλη την Ευρώπη (ακόμη και σε χώρες του πρώην ανατολικού μπλοκ) το Ίντερνετ είναι δωρεάν για όλους και χρεώνονται μόνο οι συνδέσεις πολύ υψηλών ταχυτήτων.

Είμαι κορόιδο γιατί. με έχουν πείσει ότι υπάρχει συναίνεση του κόσμου για την παρούσα κατάσταση. Κανείς δε μου λέει ότι γίνονται τουλάχιστον τρεις με τέσσερις διαδηλώσεις την εβδομάδα στο κέντρο της Αθήνας και όταν γίνονται απεργίες κανείς σχεδόν δεν αναφέρει τις διεκδικήσεις των απεργών παρά μόνο την ταλαιπωρία που θα προκαλέσει η απεργία. Η αποσιώπηση των διαδηλώσεων και η συγκάλυψη των αιτημάτων των απεργών αποκαλύπτει τον ρόλο ΟΛΩΝ των ΜΜΕ στο πολιτικό παιχνίδι και το μερίδιο της ευθύνης τους για τα προβλήματα του κόσμου σε αυτό τον τόπο.

Είμαι κορόιδο γιατί. δέχομαι αδιαμαρτύρητα να αισχροκερδούν οι βενζινοπώλες και το κράτος εις βάρος μου. Τον Ιούλιο του 2008 που το βαρέλι πετρελαίου είχε 147 δολ. η Ευρωπαϊκή Ένωση ρύθμιζε το ευρώ ώστε να μην επηρεάζεται από την κρίση και η τιμή του πετρελαίου στα ευρωπαϊκά κράτη-μέλη παρέμενε σταθερή. Μόνο στην Ελλάδα αυξανόταν η τιμή του ενώ συνεχίζουμε να πληρώνουμε χρυσάφι το πετρέλαιο ακόμα και τώρα που η τιμή του βαρελιού έχει πέσει στα 40 δολ. (κι εμείς εξακολουθούμε να πληρώνουμε τη βενζίνη 0,85 ευρώ το λίτρο αντί για 0,60 ).

Είμαι κορόιδο γιατί. όταν καιγόταν όλη η Ελλάδα {2.500.000 στρ.} από τους συνήθεις θερινούς εμπρησμούς των καταπατητών δασικών εκτάσεων με έπεισαν ότι τις φωτιές τις έβαλαν κάποιοι άρρωστοι πυρομανείς, κάποιος ασύμμετρος εχθρός, μέχρι και οι γνωστοί-άγνωστοι των Εξαρχείων.. Ούτε ένα χρόνο μετά γίνεται καταπάτηση των καμένων εκτάσεων τόσο στην Πελοπόννησο όσο και στην Πάρνηθα από αυτούς που όλοι υποψιαζόμασταν ότι κρύβονται πίσω από τους εμπρησμούς. (Τουριστικές εγκαταστάσεις στην Πελοπόννησο, το εξ αρχής παράνομο καζίνο στην Πάρνηθα επεκτείνεται, βίλες κτίζονται στην Πάρνηθα στη μέση του δάσους). Οι επιτροπές κατοίκων για την προστασία της Πάρνηθας που ανέβηκαν να διανυκτερεύσου ν για να εμποδίσουν τις εργασίες σε εργοτάξια που χτίζουν βίλες σε προστατευμένες περιοχές βρήκαν απέναντί τους κλούβες των ΜΑΤ… Ποιος να ‘στειλε άραγε τα ΜΑΤ; Ο άρρωστος πυρομανής, η ασύμμετρη απειλή, ή κάποιος μπαχαλάκιας των Εξαρχείων; Εγώ αν και κορόιδο θα υποθέσω ότι τους έστειλε ο ιδιοκτήτης της βίλας.

Είμαι κορόιδο γιατί. νομίζω ότι αυτοί που μετακινούνται με ελικόπτερα,με ιδιωτικά τζετ,και με σκάφη {Βουλγαρακης, Μπακογιαννη, ΚαραμανΑλης, Λιαπης,κλπ} νοιάζονται για την κατάσταση που επικρατεί στους ελληνικούς δρόμους…

Είμαι κορόιδο γιατί. νομίζω ότι αυτοί που στέλνουν τα δικά τους παιδιά στα ιδιωτικά νοιάζονται για την κατάντια των δημόσιων σχολείων.

Είμαι κορόιδο γιατί. πιστεύω ότι θα τιμωρηθούν οι ένοχοι για τα ολιγοπώλια (καρτέλ) που μαστίζουν την οικονομία μας και πλήττουν κυρίως τα φτωχότερα στρώματα της κοινωνίας. Καρτέλ στο γάλα, καρτέλ στη βενζίνη, καρτέλ στα φρούτα, καρτέλ παντού. Τα αρχικά πρόστιμα μειώνονται συνήθως, οι τιμές παραμένουν υψηλές, ενώ στην πράξη δεν επιστρέφονται στους καταναλωτές τα χρήματα που έχουν χάσει (π.χ. με μια παρατεταμένη μείωση της τιμής του προϊόντος ώστε να αντισταθμιστούν οι απώλειες που προκλήθηκαν).

Και ο κατάλογος είναι ατελείωτο … μήπως είμαι κορόιδο επειδή ΜΟΥ ΑΞΙΖΕΙ;


Στείλτε το με e-mail σε όλη σας την λίστα μπας και ξυπνήσουμε …

Αρέσει σε %d bloggers: