Όλα αυτά που Φοβάμαι

Τα γιατί που μείναν πίσω
ρίζες βγάλαν μέσα στα όνειρα μου.
Όποιο μέλλον και να ζήσω
πάντα βρίσκω παρελθόν μπροστά μου.

Κι όλα αυτά που φοβάμαι…
Όλα αυτά που φοβάμαι είναι ακόμα εδώ.

Σαν κερί που λιώνει
Η αγάπη καίει και λυτρώνει
Ιερό και Μέκκα το χθες που κρύβει μια γυναίκα
Να σε δω να γελάς
Μου φτάνει απόψε για να ξαναρχίσω
Να πετάξω ψηλά
Να ανοίξω μόνη φτερά

Η ταχύτητα του χρόνου
στάχτη αφήνει πάνω στο κορμί μου
Ό,τι απέμεινε δικό μου
το ‘χει πια ξεχάσει η αφή μου.

Κι όλα αυτά που φοβάμαι είναι ακόμα εδώ

Όποιο μέλλον και να αγγίξω
πάντα βρίσκω παρελθόν μπροστά μου.

Στίχοι: Θάνος Παπανικολάου
Μουσική: Nickel Back
Πρώτη εκτέλεση: Άλκηστις Πρωτοψάλτη

Μια πεταλούδα

Σε λάθος δρόμους σε ζητώ
αυτό μου λες και με πονάς
σαν να΄σαι σκόνη μαγική
εξαφανίζεσαι σκορπάς
Δεν σε φτάνω κύκλους κάνω

Μια πεταλούδα η ζωή σου
που πετάει εδώ κι εκεί
μια ηλιαχτίδα το φιλί σου
που γυρεύει να με βρεί

Σαν να΄σαι φάντασμα περνάς
από τους τοίχους της καρδιάς
στη νύχτα μέσα σε πετώ
αλλά εσύ φεγγοβολάς
Δεν σε φτάνω κύκλους κάνω

Μια πεταλούδα η ζωή σου
που πετάει εδώ κι εκεί
μια ηλιαχτίδα το φιλί σου
που γυρεύει να με βρεί

Στίχοι: Βαγγέλης Κωνσταντινίδης
Μουσική: Two Face
Πρώτη εκτέλεση: Σοφία Στρατή

Ο Τρελλός

Χορεύει ο κόσμος ξέφρενα, καθένας στο ρυθμό του…
Για να ‘βρει ταίρι ένας τρελός, πουλάει τον εαυτό του…
Αν δεν πιστεύεις μη ρωτάς, κι αν δεν ακούς μη με κοιτάς…
Αν δε φαντάζεσαι φωτιές, με κάρβουνα μην παίζεις…

Εεεεεεεεε….
Γυρνάει ο κόσμος γρήγορα και γίναμε όλοι σκλάβοι,
Κι ένας τρελος φρένο πατά, τον κόσμο να προλάβει…
Αν δεν μπορείς να προσκυνάς, κι αν όλα τα κατέχεις,
Τον κόσμο σου να κυβερνάς, μα σ’ αγκαλιές μην πέφτεις…

Μεγάλα ψέματα μη λες, γιατί θα τα πιστέψεις…
Για τον ψηλό σου το λαιμό, χίλιες θηλειές θα πλέξεις…

Εεεεεεεεε…
Ξεχνάει ο κόσμος στη στιγμή, και ιστορίες γράφει…
Την πόρτα κλείνει ο τρελός, μήπως και δει τα λάθη…
ʼμα δεν νοιώθεις, μη μιλάς…Σώπα και μη δικάζεις…
Χίλια κεφάλια πέφτουνε, όταν εσύ δειλιάζεις…

Αν δεν πιστεύεις μη ρωτάς, κι αν δεν ακούς μη με κοιτάς…
Αν δε φαντάζεσαι φωτιές, με κάρβουνα μην παίζεις…

Ό,τι κι αν ζήσεις

Έχεις πότε σου φοβηθεί ο ήλιος μην παγώσει;
σ’ έχουνε πίασει στα κρυφά να λές πως δεν αντέχεις;
πιο μακριά από ποτέ το σπίτι σου έχεις νίωσει;
ξέρεις πως μοίαζει η ομορφιά όταν την καταστρέφεις;

Ο,τι κι αν ζήσεις δεν αρκεί
δε φτάνει για να μάθεις
Όσα νομίζεις γλίτωσες
αυτά θα ξαναπάθεις

Έχεις πέσει με δύναμη πάνω στον ουρανό σου;
είδες ποτέ σου πόσο φως κρύβεται σε ένα τραύμα;
στα χέρια σου έκρυψες ποτέ το άδειο πρόσωπό σου;
σ’ έχουν κοιτάξει σαν θεό, να σου ζητάνε θάυμα;

Ό,τι κι αν ζήσεις δεν αρκεί
δε φτάνει για να μάθεις
Όσα νομίζεις γλίτωσες
αυτά θα ξαναπάθεις.

σκόρπιες σκέψεις … συνέχεια

Τι σου είναι το μυαλό … άλλες φορές λειτουργεί με τον ένα τρόπο άλλες με τον βήτα και άλλες πάλι δεν λειτουργεί η αυτονομείται …

Από χτες είναι πάλι αυτόνομο το δικό μου και μ’ έχει κλειδώσει σε ένα βαγόνι από τρενάκι rollercoaster κι’ όσο και να φωνάζω: “Σταμάτα να κατέβω”, εκείνο συνεχίσει απτόητο.

Στιγμές με ανεβάζει σε κορυφές αισιοδοξίας αραδιάζοντας μου τις δυνατότητες μου και φωτίζοντας πτυχές μου που μπορούν ανοίξουν δρόμους. Γεμίζοντάς με με φρούδες ελπίδες.

Κοντοστέκεται εκεί ψηλά για να βουτήξει με ορμή στο βάθος της μιζέριας και της κατάθλιψης. Σαν μαύρο πέπλο σκεπάζει την λογική, σαν ομίχλη την ματιά.

Μα το μονό που θέλω αυτή την ώρα είναι να κατέβω και να κοιμηθώ 2-3 ώρες για να μπορέσω ν’ αντέξω το αύριο … ένα βήμα την φορά, μυαλό μου, δώσε μου λίγο χρόνο …

Ίσως

Οι δρόμοι δεν τον πήγαν πουθενά
Παράξενες τον δέρνανε απόψεις
Η μάνα του καμάρωνε κρυφά
Εσύ μια μέρα γιε μου θα προκόψεις

Μια νύχτα που κοιμήθηκε βαριά
Τον είδανε στον ύπνο του να κλαίει
Σκυφτός σαν να ‘χε φάει μαχαιριά
Τον άκουσαν οι φίλοι του να λέει

Ίσως να είναι η αγάπη μια θλιμμένη γιορτή
Ένα ζευγάρι σκουριασμένες χειροπέδες
Ίσως να είναι η αλήθεια μια πληγή ανοιχτή
Ένα κελί με χρυσαφένιους μεντεσέδες
Ίσως να είναι το φεγγάρι μια τελεία λευκή
Σ’ ένα τετράδιο με φύλλα από σκοτάδι
Ίσως να έχεις χαραγμένο σαν μένα κι εσύ
Πάνω στο μέτωπο της τρέλας το σημάδι

Οι δρόμοι δεν τον πήγαν πουθενά
Κλεισμένος στων ονείρων του τις χώρες
Γυρνούσε σαν αέρας τα στενά
Και μίλαγε μονάχος με τις ώρες

Μια νύχτα που κοιμήθηκε βαριά
Τον άκουσαν σε κάποιον να μιλάει
Και είπαν πως σταμάτησε η καρδιά
Την πόρτα της ζωής να του χτυπάει

Ίσως να είναι η αγάπη μια θλιμμένη γιορτή
Ένα ζευγάρι σκουριασμένες χειροπέδες
Ίσως να είναι η αλήθεια μια πληγή ανοιχτή
Ένα κελί με χρυσαφένιους μεντεσέδες
Ίσως να είναι το φεγγάρι μια τελεία λευκή
Σ’ ένα τετράδιο με φύλλα από σκοτάδι
Ίσως να έχεις χαραγμένο σαν μένα κι εσύ
Πάνω στο μέτωπο της τρέλας το σημάδι

Στίχοι: Βασίλης Γιαννόπουλος
Μουσική: Χριστόφορος Κροκίδης
Πρώτη εκτέλεση: Βασίλης Παπακωνσταντίνου

Είναι κάτι στιγμές

Είναι κάτι στιγμές που σε βρίσκουν τις νύχτες
όλα στέκουν και λες πως σταθήκαν κι οι δείχτες
κι αν οι ώρες χτυπούν σαν σφυριά σε αμόνια
οι στιγμές δεν περνούν μα κρατάνε αιώνια.

Αναμνήσεις παλιές σαν τις φλόγες σε καίνε
σε κυκλώνουν σκιές κι όλα γύρω σου φταίνε
σου μιλάνε φωνές με παράξενες λέξεις
είναι κάτι στιγμές που ρωτάς αν θ’ αντέξεις.

Είναι κάτι στιγμές που σου πνίγουν τα στήθια
θέλεις χίλιες φορές να φωνάξεις βοήθεια
σ’ ένα κλάμα σκληρό να ξεσπάσεις να βρίσεις
ή να πεις σ’ αγαπώ μα σε ποιόν να μιλήσεις.

Είναι κάτι στιγμές που δεν έχεις κουράγιο
σε τσακίζει το χτες σε φοβίζει το αύριο
τώρα λες θα χαθώ κι ανάσα σου παύει
κι είσαι σ’ ένα βυθό βουλιαγμένο καράβι.

Στο κενό περπατάς τρέχει γύρω σου κόσμος
σε κοιτούν τους κοιτάς δεν σε βλέπουνε όμως
δεν υπάρχουν χαρές οι ελπίδες τελειώνουν
είναι κάτι στιγμές που χτυπούν και σε λιώνουν

Είναι κάτι στιγμές που σου πνίγουν τα στήθια
θέλεις χίλιες φορές να φωνάξεις βοήθεια
σ’ ένα κλάμα σκληρό να ξεσπάσεις να βρίσεις
ή να πεις σ’ αγαπώ μα σε ποιόν να μιλήσεις.

Έπεσα από τον ουρανοξύστη της ζωής μου με αλεξίπτωτο μια αγάπη … και γκρεμοτσακίστηκα … πάλι. Τα κομμάτια της ζωής και της ψυχής μου σκόρπια στους 5 ανέμους.

Λίπη -μαύρο δάκρυ στάζοντας πενθεί μια ζωή που γκρεμίστηκε συθέμελα.

Θυμός -οργή άγρια, τυφλή για την ατολμία και οκνηρία των ανθρώπων και την εθελοτυφλία μου.

Ηρεμία -η μήπως είναι μούδιασμα, αναισθησία-άμυνα της ψυχής?

Παραμύθι …

Τον ήλιο το φεγγάρι τη θάλασσα
ρωτάω μην την είδαν αντάμωσαν
κι ο ήλιος μου απαντάει απ’ το βουνό
θα φέξω όλο τον κόσμο και θα τη βρω

Μου λέει το φεγγάρι και μου γελά
στης μάνας της κοιμάται την αγκαλιά
εγώ θα την ξυπνήσω όταν τη δω
εμένανε μ’ ακούει σαν της μιλώ

Κι η θάλασσα μου λέει απ’ τα βάθη της
εσύ θα ‘σαι για πάντα η αγάπη της
τα κύματα θα στείλω του ωκεανού
να παν να της δροσίσουν καρδιά και νου

Κι η θάλασσα μου λέει απ’ τα βάθη της
εσύ θα ‘σαι για πάντα η αγάπη της
εγώ όλα τα ενώνω να σε χαρώ
τα δυο τα κάνω ένα γη κι ουρανό

Στίχοι: Ορφέας Περίδης
Μουσική: Ορφέας Περίδης
Πρώτη εκτέλεση: Ορφέας Περίδης

Μια μικρούλα στιγμή

Να γίνει το ποτέ
Θεέ μου ένα ναι
να σπάσει τ’ ουρανού το μπλε
με κόκκινο βαθύ
το δάκρυ μου βροχή
απ’ της καρδιάς μου τη ρωγμή.

Γιατί ο κόσμος δε χωρά
δυο φτερά, μια φωτιά
για ν’ αντέξει η ψυχή
μια μικρούλα στιγμή
στην αγάπη που θα ‘ρθει.

Να γίνει το φιλί
Θεέ μου ένα γυαλί
στης φλέβας τη σιωπή να μπει
στο χώμα το στεγνό
να στάξει σαν κοπώ
πεθαίνοντας να γεννηθώ.

Γιατί ο κόσμος δε χωρά
δυο φτερά, μια φωτιά
για ν’ αντέξει η ψυχή
μια μικρούλα στιγμή
στην αγάπη που θα ‘ρθει.